Aangenaam eten en drinken en een Dessertbar

Een reden voor een etentje heb je niet nodig. Daarom gingen we zonder reden gezellig een hapje eten met Adriaan en Remco. In Haarlem is de keuze uit leuke restaurants enorm. Deze keer kwamen we uit bij Aangenaam in de Kleine Houtstraat.

Aangenaam

Het leuke van Aangenaam, naast het lekkere eten, is de fairtrade filosofie die centraal staat. Het gebruik van biologische producten is alleen al een goed idee, maar daarnaast wordt 5% van de winst aan een goed doel gedoneerd. Dat is nou eens het nuttige met het aangename combineren.

De zaak zelf was gezellig maar doordat het niet zo druk was miste er wat geroezemoes. We begonnen met een tapas voorgerecht met allemaal lekkere hapjes. Van heerlijke chorizo en humus tot zongedroogde tomaten en ansjovis. Een heerlijke start zeker gecombineerd met het brood en aioli.

Het hoofdgerecht was uiteraard samengesteld uit biologische ingredienten. Kim ging voor de quiche van quinoa met pompoen en abrikozen compote.

Ik had de kaasfondue geserveerd met heerlijke groenten en net iets te weinig brood. Nu ben ik iemand die gek is op brood dus voor mij is het al snel te weinig maar in combinatie met de frietjes en de groenten ging de pan met kaasfondue leeg. De fondue was prima op smaak, de witte wijn was niet overheersend en de kaas was verrukkelijk!

De bediening was vriendelijk en zorgde ervoor dat de gangen op een aangenaam tempo opgediend werden. Aangenaam zelf is een aanrader vanwege de filosofie maar ook vanwege de ongedwongen sfeer die er hangt. Met een groepje van vier maar ook zeker met zijn tweeën kan je hier een sfeervol diner beleven.

Dessertbar

Maar toen het toetje. De dessertkaart bij Aangenaam bood genoeg keus maar Adriaan opperde om het toetje in de dessertbar te bestellen. Dus in de benen en op naar de dessertbar!

Het is sowieso al heerlijk om door de oude binnenstad van Haarlem te lopen maar onderweg naar een dessertbar loop je toch wat harder.

Als we toch vantevoren hadden geweten dat we onderweg waren naar de lekkerste cheesecake tot nu toe dan hadden we nog een stuk sneller gelopen. Bij binnenkomst zie je een rustige en stoere ruimte. Boven de bar hangen leuke lampen en je zit naast een mooie bakstenen muur. De bediening bestond uit een hele aardige, gezellige man. Hij was duidelijk overtuigd van de desserts die hij serveerde en vond het leuk om te zien dat wij heel enthousiast waren. Adriaan ging voor de pannacotta, Kim voor de caramel cheesecake en Remco en ik voor de chocolate mudpie.
De pannacotta had wat weg van een crème brûlee zonder het gecarameliseerde laagje en smaakte lekker. De chocolate mud pie was ten eerste enorm en ten tweede enorm lekker. Zachte, romige chocolade taart die binnenkwam als een baksteen. Ontzettend lekker, maar ontzettend machtig. Kim had wel de topper van de avond te pakken met de caramel cheesecake. Dit was de meeste smeuïge cheesecake die we ooit hadden geproefd. Een heerlijke koekjesbodem, van wat we denken bastognekoek en een zoete caramelsaus over de taart maakte het helemaal af. Helaas hadden we al zoveel van het eten bij Aangenaam gesmuld dat we de taartjes niet helemaal op kregen. Gelukkig kwam de vriendelijke ober met een verrassing: doggiebags!

Food Truck Festival Trek

Voor mijn werk moet ik af en toe op locatie bij klanten zijn. Op vrijdag 12 september moest ik hiervoor naar Den Haag. Het leek Bart en mij daarom wel leuk om 's avonds een hapje in Den Haag te eten. Na twee tellen googlen waren we erachter dat precies in dat weekend een food truck festival werd gehouden in het Westbroekpark: Trek. Het besluit van waar we gingen eten werd dus eigenlijk voor ons genomen.

Aangekomen bij Trek waren we eigenlijk meteen onder de indruk van de organisatie ervan. Het
terrein was afgezet met hekken, met diverse nooduitgangen en bewaking. Een beetje jammer was wel dat de bewaking ook tassen doorzocht op etenswaren en drinken, zelfs een flesje water mocht het terrein niet op.

Eenmaal op het terrein zagen we dat dit food truck festival veel groter was dan het Urban Food Fest in Londen of Kanen bij de Hofbogen in Rotterdam. Daarom hebben we eerst een rondje over het terrein gedaan om te kijken wat er allemaal te halen viel. Nou er was een ruime keuze: van donuts tot taartjes, hamburgers tot sushi en thee tot amaretto cocktails.

Na het eerste rondje stopten we bij Bloempie, een schattige truck vol brood snacks. We hadden keuze uit hartige broodjes en zoete broodjes. De hartige broodjes vielen af vanwege het gebruik van zuurdesem, maar de zoete broodjes waren brioches. Met heerlijke vulling van Limonchello en chocolade. We hebben hiervoor even lekker op een bankje gezeten en zijn daarna het tweede hapje gaan zoeken.

Dit werd Meneer Temaki, een stand waarbij maar twee dingen werden verkocht: een handroll en

yakitori. In eerste instantie zijn we beiden voor de handroll gegaan. Deze was gevuld met goede stevige sushirijst, avocado en heerlijk gemarineerde zalm. We hoorden dat de mannen achter de stand een restaurant openen in Amsterdam en zijn vastberaden daar een keer te gaan eten. Later zijn we nogmaals teruggegaan en heb ik weer de roll op, maar Bart de yakitori en deze was net zo lekker als de sushi.

Na een kwartiertje te hebben genoten van de zon op een ander bankje werd het tijd voor een derde halte: Barbarossa. Hier nam ik de tataki van tonijn met wakame en miso guacamole. Bart had steak tartaar met stokbrood. Mijn tataki was echter wat groot uitgevallen en de tonijn was nog heel erg koud. Ik heb daarom de wakame en guacamole verdeeld over de helft van de tonijn en toen smaakte het prima. Barts hoeveelheid tartaar was ook wat groot uitgevallen voor de hoeveelheid brood en had wat zout en peper nodig. Het was

voor ons beiden een flinke hap en daarom zijn we hier even blijven zitten met wat drinken.

Wanneer je voor het eerst drinken ging halen moest je je glazen kopen. Deze kon je dan iedere keer inruilen voor nieuwe bij een nieuw drankje. Een milieubewust concept want er werd geen plastic weggegooid, maar de drankjes werden er niet goedkoper op.

Het tafeltje bij Barbarossa stond uit de zon en in de wind dus na een tijdje hebben we een ander bankje gezocht. We vonden er een in de luwte maar helaas niet in de zon. Dus na tien minuten wilden we wel weer verder. Grappig genoeg stond het bankje naast een hotdog wagen en daar had Bart wel trek in. Aangezien er geen vega versie was, heb ik er niks gehaald. Maar Bart heeft genoten van een hotdog met ketchup, mosterd en uiteraard zuurkool. Heerlijk! Ik ben toen gegaan voor een portie biologische frites met piccalilly van Fritez, die we ook al hadden gezien bij Kanen bij de Hofbogen.
Dit hebben we lekker zittend in het gras in de zon opgegeten terwijl we konden luisteren naar boekvoordrachten en live muziek. Een heerlijke sfeer, want iedereen zat lekker ontspannen op de grond.

Na een kopje thee en een kopje koffie was het tijd voor de twee laatste stops. Aangezien de rij bij de poffertjes kraam erg lang was gingen we eerst nog even terug naar Meneer Temaki voor een handroll en yakitori. Vervolgens wilde ik graag een suikerspin en Bart poffertjes om mee af te sluiten. Helaas viel toen de stroom uit in de truck en konden er geen suikerspinnen worden gemaakt. Maar terwijl Bart van zijn poffertjes genoot kon ik nog even een witte chocolade - frambozen taartje halen bij Suiker & Bloem.

Het festival is een aanrader voor iedereen die van een ontspannen sfeer houdt, maar het niet erg vind om niet zo makkelijk te kunnen zitten. Er zijn namelijk wat weinig bankjes en stoeltjes, dus je beland uiteindelijk op het grasveld. Ook is het misschien wat duurder dan je denkt. Een gerechtje kost al gauw €5,- of €7,50 en als je er wilt avondeten heb je wel wat hapjes nodig. Uiteindelijk waren we inclusief drankjes zo'n € 70,- kwijt, wat natuurlijk niet prijzig is voor een etentje met z'n tweeën.
De mensen in de trucks zijn allemaal vriendelijk en in voor een praatje. En we weten zeker dat je ze blij maakt met een like op Facebook!

Hotspots Londen deel 5: Met een Frans tintje

De titel van de blog slaat eigenlijk alleen op de namen van de restaurants die hierin worden beschreven. Het zijn beide ketens die hun winkels een soort Franse uitstraling mee wilden geven denk ik, maar dat zit eigenlijk alleen in de namen.

Pret a Manger

De eerste, Pret a Manger, bezochten we op onze eerste dag voor de lunch, op de tweede dag voor het ontbijt en op de laatste dag om avondeten mee te nemen. Met andere woorden: lekker eten. Helaas nog niet in Nederland maar als je in London of New York bent is het zeker de moeite waard om even een hapje mee te nemen. Alle broodjes, soepjes, sapjes en yoghurts worden er vers gemaakt. De keten probeert lokale producten te gebruiken, recyclet en biedt biologische producten aan. De Pret a Manger winkels zijn zeer herkenbaar aan hun knusse en toch stoere uitstraling maar ook zeker aan de geweldige foto's aan de wand.

De lunch die ik er had was een wrap met avocado, sla, spinazie noten, tomaat en een heerlijke dressing met daarbij een kop thee. Bart had een heerlijke kip avocado sandwich. Erg prettig was ook de verdeling van de hoeveelheid ingredienten. Er was niet teveel dressing maar genoeg om het te proeven. Ook de hoeveelheid avocado en kip was prima.

De volgende ochtend besloten we er te ontbijten en werd ik erg blij van een bessensmoothie met een bakje yoghurt met pistachenoten, granaatappelpitten en wat muesli. Bart had ook yoghurt maar met frambozen en muesli. De muesli was ook lekker vers en knapperig, een uitstekende start.

Op onze laatste dag was de treinreis naar het vliegveld zo'n beetje tijdens dinertijd dus we besloten onderweg iets te eten. Dit hebben we toen ook meegenomen bij Pret a Manger. Ik had wederom de avocadowrap, maar daarbij ook sandwiches met huisgemaakte eiersalade en wat tomaat en sla. Bart had een pittige wrap. Wel grappig dat we het mee hadden genomen, want aangekomen op het vliegveld moesten we nog een half uur wachten voor het inchecken en wat zat er in de wachtruimte? Een Pret a Manger!!!

Le Pain Quotidien

Tijdens ons eerdere bezoek aan Covent Garden zag Bart dat er een restaurantje zat dat hij uit New York kende: Le Pain Quotidien. Onze laatste ochtend in Londen zijn we lekker daar gaan ontbijten. Het terras waar we op zaten was groot maar niet ruim opgezet. De tafeltjes waren van hout en de stoeltjes van gietijzer. Het zag er erg schattig uit. De bediening was beleefd maar niet uitermate vriendelijk. Ik vond dat ik eigenlijk wel iets in de trant van een "echt" Engels ontbijt moest eten, maar als je geen vlees eet, wordt dat toch wat lastiger. Daarom the next best thing: geroosterd brood met zalm, scrambled eggs en sla. Heerlijk hoor die combinatie van toast met zalm en ei. De salade had echter beter bij het avondeten gepast, hierover zat namelijk een scherpe mosterddressing.

Barts ontbijt was wat Franser, met broodjes en croissaint met diverse jams en chocopasta. Maar wel absoluut om van te smullen!

Helaas hadden we geen tijd meer voor een lunch of diner daar, maar we gaan er vast nog wel een keer heen. Gelukkig zagen we dat Le Pain Quotidien ook in Nederland te vinden is!

Met deze blog zijn we aan het einde gekomen van de hotspots in Londen. Maar het zal niet ons laatste tripje naar deze stad zijn :)

Thuis wijn proeven

Wijn en eten gaan uiteraard hand in hand. In onze eerdere blog over de Saffraan kon je al lezen dat een wijnarrangement er wel in gaat. Maar wijn drinken en wijn proeven is volgens sommigen een kunst. Groupon bood uitkomst door een wijnproeverij aan te bieden van De Kasteelhoeve. Het mooie was nog wel dat het bij ons thuis was!

De kasteelhoeve

Eind augustus kregen we bezoek van De Kasteelhoeve. Samen met twee vrienden hebben we eerst lekker gegeten en een goede bodem gelegd voor de proeverij. Bij deze proeverij hebben we de wijn natuurlijk niet uitgespuugd en tijdens de introductie werd ons al verteld dat we ongeveer twee en een half glas zouden krijgen.

Het mooie van deze proeverij, zo werd ons verteld, zou zijn dat we er in ieder geval geen hoofdpijn van zouden krijgen. De Kasteelhoeve importeert namelijk wijnen met een hoog natuurlijk sulfiet gehalte, waardoor er geen extra sulfiet toegevoegd hoeft te worden. Deze wijnen hebben een hoog sulfiet gehalte doordat de wijn geproduceerd wordt van het druivensap uit de eerste persing. Een druif kan namelijk in meerdere stadia geperst worden totdat je uiteindelijk alleen nog maar de pulp van de druif overhoudt. Hoe verder in het stadium van de persing je bent hoe sneller je hoofdpijn van de wijn krijgt. Goedkope wijnen komen bijvoorbeeld uit de vierde persing maar daar moet een boel kunstmatig sulfiet bij en dat werkt toch niet altijd even goed.

Proeverij

We begonnen met de witte wijnen, vijf stuks in totaal. Er zat een duidelijke opbouw in de proeverij: licht beginnen en opbouwen tot een sterkere smaak. De witte wijnen waren over het algemeen Sauvignon blanc en Chardonnay. Wat vooral opviel was dat de eerste wijn heel neutraal smaakte terwijl de laatste witte wijn een houterige smaak had. De reden hiervoor was de rijping van de wijn in grote houten vaten. Deze vaten kunnen voor wijn gebruikt worden maar krijgen vaak een tweede en zelfs een derde of vierde leven. De vaten worden na de wijn gebruikt voor bourbon, vervolgens whiskey en uiteindelijk als regenton bij de Intratuin.
We waren het er wel over eens dat de houterige smaak een beetje teveel van het goede was.

Kleurtje

Voordat we naar de rode wijnen gingen kwam er nog een rosé tussendoor. Een van de vele vragen die tussendoor kwam was of rosé gemaakt werd door rode en witte wijn te mengen. Dit blijkt uiteraard niet het geval te zijn. Rosé krijgt zijn kleur doordat de druivenschillen heel kort in de wijn mogen zwemmen en er daarna uitgefilterd worden. Toen kwam ook de aap uit de mouw wat rode wijn betreft. Rode wijn is namelijk in eerste instantie ook wit!!! Rode wijn krijgt zijn kleur ook van de druivenschillen, een eyeopener.

In de rode wijn ronde kwamen een aantal Merlot wijnen en wijnen met een variëteit aan druiven voorbij. In totaal vijf verschillende wijnen met dezelfde opbouw in smaken. Als afsluiter kregen we een Tawny port. Deze had voor de meesten maar zeker voor Kim en mij achterwege mogen blijven.

Uiteraard kregen we de mogelijkheid om de wijnen te bestellen en we hadden inmiddels allebei een favoriet. Voor Kim was dit de witte Val de Loire van een Sauvignon de Paysanne druif. Ik ging voor de rode wijn, de Contte Farneti Merenda. Deze Siciliaanse wijn van de Nero druif sluit prima aan bij mijn voorkeur voor Italiaanse wijnen.

Al met al was het een hele gezellige avond en hadden we binnen anderhalf uur wel iets meer dan twee en half glas op, maar toegegeven daar hebben we geen hoofdpijn van gekregen. De Kasteelhoeve heeft nog veel meer wijnen in het assortiment dus de proeverij is zeker voor herhaling vatbaar!

Gastblog: Diner bij Trattoria

Op zondag 31 augustus zijn we gaan eten bij Trattoria Pietro, dit is gevestigd in het oude Entrepotgebouw aan de Vijf Werelddelen in Rotterdam Zuid. Het Entrepotgebouw is multifunctioneel, naast dit restaurant zitten er nog meer horeca gelegenheden, maar ook winkels.

De ingang van de trattoria vind je in het hoofdgebouw en bij binnenkomst wordt je direct vriendelijk ontvangen door het personeel. Het mannelijk deel van het personeel is een mix van Italiaanse en Nederlandse mannen. Iedereen spreekt wel Nederlands, soms gelardeerd met een prachtig Italiaans accent (al dan niet aangedikt).

Wij zijn naar Trattoria Pietro gegaan, omdat we hen tegenkwamen op de Groupon website. Hierdoor konden we met zijn tweeën een 2-gangen a la carte diner nuttigen voor slechts €20!! Wij hebben hierbij gekozen voor een voorgerecht en een hoofdgerecht en het toetje achterwege gelaten. Er is een ruime kaart om gerechten van te kiezen. Wat wel opviel was dat de voorgerechten deel uitmaakten van de "gewone" kaart, maar dat de hoofdgerechten dit niet deden. Voor het hoofdgerecht konden we kiezen uit een groot aantal pizza's en paste gerechten. Van de "gewone" kaart waren ook vis en vleesgerechten te bestellen, maar die waren kennelijk voor de Groupon gasten niet beschikbaar. Nadat wij uit de ruim gesorteerde wijnkaart een keuze hadden gemaakt voor lekkere wijnen werd onze bestelling opgenomen.

Als voorgerecht hadden we een Melanzane Parmigiana: een aubergine in tomatensaus met Parmezaanse kaas uit de oven en een Salmone Marinato: een gerookte en gemarineerde zalm in een dillesaus. Terwijl wij zaten te wachten op onze gerechten in de zeer gezellig ingerichte ruimte werden wij aangenaam verrast met een door het huis aangeboden amuse. Deze bruschetta lieten wij ons goed smaken.

Het voorgerecht liet nog even op zich wachten maar dat was echt de moeite waard. De zalm was heerlijk zacht en de aubergine met tomatensaus en Parmezaanse kaas was een waar genot. We hebben hier heel erg van genoten en onze Resonato Rosato en Masseria Trajone Pinot Grigio smaakten er voortreffelijk bij.

Als hoofdgerecht bestelden wij een pizza quatro formaggi en een pizza Pietro. De pizza's werden gebakken in een mooi in het zicht staande oven en kwamen lekker warm op tafel. De wijn die ik hierbij had besteld was de Nero Negroamaro Cabernet Sauvignon, omdat er in de pizza Pietro een krachtige worst verwerkt zat. Wilma ging over op een watertje en ongeveer een half uurtje later lagen er nog maar een paar stukjes op ons bord.

 Hierna hebben wij nog een cappuccino en een kopje koffie besteld en kregen er een lekkere hazelnoot bonbon bij. De koffie en de cappuccino vielen echter erg tegen en ik zou deze zeker niet aanbevelen. Nadat we onze drankjes hadden afgerekend zijn we echter wel tevreden naar huis gegaan.

Trattoria Pietro is een goed restaurant dat de avond dat wij er waren druk bezocht werd. Het is gezellig en speels ingericht met vrolijke kleuren. Wij zaten aan tafels met banken. Er is echter nog een apart ingericht deel dat bestaat uit zitjes voor twee personen die aan het plafond hangen en waar je via een extra trede in kunt stappen. We hebben dit werkelijk nog nooit eerder ergens gezien.

Een kruik in Turkije

Even een weekje zon, zee, strand, tijd voor elkaar en om te lezen. En uiteraard heerlijk eten. Wie wil dit nou niet? Wij in ieder geval wel en daarom vertrokken we half augustus voor acht dagen naar Turkije.

Flora garden

Met wat vertraging en omkoping om naast elkaar te kunnen zitten kwamen we aan bij ons couples hotel Flora Garden. Met de oprit direct langs de weg hadden we niet gelijk een hele grootse indruk maar toen we naar de hoofdingang reden zag het er al gezellig uit. Met een moderne uitstraling en een Turks tintje in de afwerking voelden we ons gelijk thuis. De koffers werden naar de kamer gebracht en zeg nou zelf wat een heerlijk uitzicht!

Aangezien we in de loop van de middag aankwamen hebben we tot het avondeten rustig aan gedaan, onze spullen uitgepakt en ons opgefrist. De kamer zag er keurig uit evenals de badkamer, niets op aan te merken in eerste instantie. De kamer werd opgeleukt door gekleurde ledverlichting, best leuk maar het werd een beetje een discotheek als je deze verlichting uit wilde zetten.

Ontspannen gingen we richting het diner en hebben bij de ondergaande zon genoten van het enorme buffet. Er was enorm veel en lekker eten te krijgen. Daarbij wel de kanttekening dat het meeste eten erg mild gekruid en soms wat droog doorbakken was. Hiermee was het wel voor iedereen toegankelijk en er waren genoeg kruiden en dressings om er een heerlijke maaltijd van te maken. Elke ochtend, middag en avond was er een ruime keuze uit een warm en koud buffet. Ook voor Kim was er genoeg vegetarische keuze: van Turkse pizza met kaas tot en met heerlijk brood en allerlei salades. Ik had uiteraard geen klagen over het vlees en de vele snacks. Sommige vleesgerechten waren niet bijzonder maar de avonden met kebab waren heerlijk!

En dan de toetjes, wat een feest!! Een enorm buffet met heerlijke baklava, cakes en vers fruit. Je had ook met gemak een hele dessert maaltijd kunnen eten :-)

De setting was prima. In de avonden hebben we vrijwel elke avond buiten gegeten en 's morgens of 's middags lekker binnen. Binnen was de buffetruimte voorzien van airconditioning en de enorme ramen van het restaurant stonden altijd open. De bediening was vriendelijk maar ze moesten wel een beetje opwarmen. Wat dan wel weer grappig is met temperaturen boven de veertig graden.

Side

Omdat we na een paar dagen totale ontspanning ook wel naar de dichtstbijzijnde plaats wilden gingen we op donderdag op pad. Met een louche taxi zijn we naar Side gegaan. Eenmaal daar was de hitte niet te harden: ruim boven de veertig graden aan het eind van de ochtend.

We liepen een rustig rondje door het toeristische centrum van Side. Het haventje was niet heel bijzonder dus liepen we door en kwamen aan de kust langs een aantal terrassen waar een briesje en schaduw voor verkoeling zorgde. Het was nog wat vroeg voor de lunch, maar onze aandacht werd al snel getrokken door baby schildpadjes bij een van de terrassen. Een leuk praatje en twee flesjes water

overtuigden ons om hier later te gaan lunchen. Bij een volgend terras werden we uiteraard weer gevraagd of we al een plek voor de lunch hadden gevonden. Toen Kim vertelde dat we bij zijn buurman zouden gaan eten vroeg hij waarom. Kim antwoordde: omdat ze daar schildpadjes hebben. Dit bleek geen garantie voor een snelle aftocht want elk terras was voorzien van baby schildpadjes.

Lachend liepen we een paar straatjes verder maar we vonden het al snel te heet om te lopen en zijn omgekeerd naar het terras. Op naar de lunch!

De kruik en de mezes

What to order?? Daar hoefden we zelf niet over na te denken. Onze Turkse gastheer stelde iets voor wat niet op de kaart stond: een stoofpot in een aardewerken kruik. Hij bleek ook een vegetarische variant te hebben, maar Kim ging voor het tweede voorstel: een tafel vol mezes. Wat betreft de kruik hadden we allebei geen heel duidelijk beeld hoe dit geserveerd zou gaan worden dus wachtten we af.

Een tijdje later werden onze verwachtingen overtroffen. Ineens verschenen meerdere obers aan onze tafel met een flink aantal mezes, met een kruik en een hamer. Na wat overleg werd besloten naast de tafel de kruik te openen door er voorzichtig een opening in te slaan. Rustig tikken met de hamer tegen de kruik zorgde ervoor dat er een opening ontstond en de scherven naar buiten vielen. Wat zich openbaarde was een kruik vol met stoofvlees: lamsvlees, kip en rund samen met heerlijke kruiden en groenten. Dit geheel was uiteraard bloedheet maar oh oh oh wat was het lekker!!! In het onderstaande filmpje kan je de opening van de kruik bekijken.

Naast de kruik stond de tafel vol met heerlijk hapjes: brood met knoflookolie, auberginesalade, wortelsalade, kaas in bladerdeeg, haydari en salade van tomaten en komkommer. Tip: mocht je in Side zijn ga dan vooral op zoek naar restaurant Barracuda.

Hotspots Londen deel 4: Proper English

The Sherlock Holmes

Wat moet je doen als je in Londen bent? Die vraag kan je maar beter niet aan teveel mensen stellen, want je krijgt van iedereen een ander antwoord. Gelukkig blijven de vertrouwde antwoorden terugkomen van iedereen: Guinness drinken en fish and chips eten. Dus op de eerste dag dat we in Londen waren hebben we dit meteen allebei gedaan. We waren naar the London Eye geweest en hadden een flink stuk gelopen toen we langs een pub liepen met de geweldige naam: The Sherlock Holmes! Natuurlijk moesten we er naar binnen want Arthur Conan Doyle stond op het raam. Binnen hebben we twee seconden getwijfeld en vervolgens allebei een Guinness besteld. Apart bier, niet zo sterk en wel zoet. Ik vond het heerlijk, Bart vond het lekker maar was iets minder enthousiast. Het glas was echter wel wat groot, zoals we konden verwachten natuurlijk... De rest van het weekend geen Guinness meer op, maar ooit gaat het weer gebeuren.

The Porcupine

's Avonds speelde Engeland tegen Uruguay in het WK en het leek ons leuk om dit tussen de Engelsen te bekijken. Daarom weer een pub opgezocht en we belandden bij The Porcupine. Tsja, wat moet je dan eten? Nou, fish and chips natuurlijk! In plaats van een beetje rommelig bord (wat ik om de een of andere reden verwachtte) kregen we twee nette borden met patat en een mooi stukje vis. Lekker gebakken in bier-beslag. Daarbij natuurlijk de azijn en andere gekke dingen die Engelsen over hun friet gooien, maar we hebben het maar gehouden bij de remouladesaus die bij de vis zat. Heerlijk gegeten en meebeleefd hoe de Engelsen hoop hadden, hoop verloren en tegen de tv gingen schelden en uiteindelijk de wedstrijd verloren.